“müşteri beklentilerinin pazar koşullarını ve rekabetini ne denli zorlaştırdığından” konuşuyoruz, konuşuyoruz durmadan ama bunu yapan zaten firmalar değil mi?

önce “ürün” ve “müşteri” vardı.

sonra “ürünler” ve “müşteriler” oldu.

sonra “daha fazla ürünler” oldu ama “müşteriler” kaldı .

şahane bir denklem!

“daha fazla ürünler”  firmaları daha fazlasını sunmaya, daha fazlasını vermeye zorladı ki müşteriler fark edip alsınlar onları.  sonra globalizm geldi ve tuz biber ekti her şeye…

firmalar bizi şımarttı ve alıştık. şimdi hep daha fazlasını istiyoruz. istemeye de devam edeceğiz, onlar böyle davranmayı sürdükçe çünkü biliyoruz ki daha fazlasını yapabilirler.

artık bu şımarıklık döngüsünün önüne geçilebileceğini pek sanmıyorum. bu durumda

“müşteriler, daha da fazla şımartılmaya ve şımarmaya hazır olun!”

dikkat!

yukarıdaki cümle firmaların daha fazla çalışması gerektiği yönünde gizli bir anlam içermektedir. bunun yanı sıra dileyenler kimi zaman bazı ufak ufak eylemlerin bir araya gelip geleceği nasıl olup da toptan farklılaştırdığına dair bir fikir de çıkarabilir.